مدل تعامل مادر- کودک بر اساس خودکارآمدی والدگری با نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک‌شده در مادران کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش‌فعالی

چکیده

هدف: تعامل مادر- کودک نقش مهمی در سلامت مادر و کودک به‌ویژه در خانواده‌های دارای کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش‌فعالی دارد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین برازش مدل تعامل مادر- کودک بر اساس خودکارآمدی والدگری با نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک‌شده در مادران کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش‌فعالی انجام شد. روش‌شناسی: این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوش همه مادران دارای کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش‌فعالی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی شهر ذزفول در فصل بهار سال 1405 بودند. تعداد 200 نفر از اعضای جامعه با روش نمونه‌گیری در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب و به ابزارهای پژوهش شامل فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی و پرسشنامه‌های خودکارآمدی والدگری، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تعامل مادر- کودک گردآوری شدند. داده‌های این پژوهش با روش‌های ضرایب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در نرم‌افزارهای SPSS و Smart-PLS تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان داد که مدل تعامل مادر- کودک بر اساس خودکارآمدی والدگری با نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک‌شده در مادران کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش‌فعالی برازش مناسبی داشت. در این مدل، اثر مستقیم خودکارآمدی والدگری بر حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تعامل مادر- کودک، اثر مستقیم حمایت اجتماعی ادراک‌شده بر تعامل مادر- کودک و اثر غیرمستقیم خودکارآمدی والدگری با میانجی حمایت اجتماعی ادراک‌شده بر تعامل مادر- کودک مثبت و معنادار بود (05/0P<). نتیجه‌گیری: طبق نتایج پژوهش حاضر، برای بهبود تعامل مادر- کودک در خانواده‌های دارای کودکان مبتلا به نقص توجه/ بیش‌فعالی می‌توان از طریق کارگاه‌های آموزشی زمینه را برای افزایش خودکارآمدی والدگری و حمایت اجتماعی ادراک‌شده مهیا ساخت.