اثربخشی معنادرمانی گروهی بر سلامت معنوی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دختر دارای معلولیت جسمی حرکتی

صدیقه چاوشی; مهدی محمودی; روح الله کریمی خویگانی

doi:10.61838/kman.pdmd.2.4.6

نویسندگان

صدیقه چاوشی دانشجوی فلسفه تعلیم وتربیت، گروه علوم تربیتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ، ایران Author https://orcid.org/0000-0002-5556-5741
مهدی محمودی دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Author https://orcid.org/0000-0002-5556-5741
روح الله کریمی خویگانی دانشیار، گرو علوم تربیتی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران Author https://orcid.org/0000-0001-8216-5519

DOI:

https://doi.org/10.61838/kman.pdmd.2.4.6

کلمات کلیدی:

معنادرمانی, سلامت معنوی, سازگاری اجتماعی, دانشجویان دختر, معلولیت جسمی حرکتی

چکیده

هدف این مطالعه تعیین اثربخشی معنادرمانی گروهی بر سلامت معنوی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دختر دارای معلولیت جسمی حرکتی بود. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش همه دانشجویان دختر دارای معلولیت جسمی حرکتی شهر تهران در سال تحصیلی 99-1398 بودند. نمونه مطالعه حاضر 40 نفر بودند که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مساوی جایگزین شدند. گروه آزمایش 10 جلسه 40 دقیقه‌ای تحت معنادرمانی گروهی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. داده‌ها با پرسشنامه سلامت معنوی (پالوتزین و الیسون، 1982) و خرده‌مقیاس سازگاری اجتماعی در سیاهه سازگاری (سینها و سینگ، 1993) گردآوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS در سطح معنی‌داری 05/0 تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که بین گروه‌های آزمایش و کنترل از نظر هر دو متغیر سلامت معنوی و سازگاری اجتماعی تفاوت معنی‌داری وجود داشت. به عبارت دیگر، روش معنادرمانی گروهی باعث بهبود سلامت معنوی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دختر دارای معلولیت جسمی حرکتی شد (001/0P< ). طبق نتایج این مطالعه، متخصصان و درمانگران سلامت می‌توانند از روش معنادرمانی گروهی در کنار سایر روش‌های درمانی موثر جهت بهبود سلامت معنوی و سازگاری اجتماعی بهره ببرند.