انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 در دست انتشار 1406 06 01 Structural Modeling of Self-Care in Patients with Coronary Artery Disease Based on Object Relations and Type D Personality: The Parallel Mediating Roles of Perceived Social Support and Alexithymia مدل‌یابی ساختاری خودمراقبتی در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر بر اساس روابط موضوعی و تیپ شخصیتی D: نقش میانجی موازی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و ناگویی هیجانی 1 24 FA مجتبی ربانی گروه روانشناسی سلامت ، واحد نجف آباد ، دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد. ایران رضا باقریان استاد روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی و مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران حمیدرضا نیک‌یار گروه پزشکی. مرکز تحقیقات توسعه پژوهش های بالینی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران حسن رضایی جمالویی دانشیار گروه روانشناسي سلامت، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران Journal Article 1405 01 05 <p><strong>Objective:</strong> This study aimed to test a structural model of self-care in patients with coronary artery disease based on object relations and Type D personality, with perceived social support and alexithymia as parallel mediators.</p> <p><strong>Methods and Materials:</strong> This applied, descriptive-correlational study employed partial least squares structural equation modeling. The statistical population consisted of patients with a confirmed diagnosis of coronary artery disease attending teaching hospitals affiliated with Isfahan University of Medical Sciences during the Iranian year 1403, from whom 243 patients were selected through systematic random sampling. Data were collected using the Self-Care Questionnaire, Object Relations Questionnaire, Type D Personality Scale, Multidimensional Scale of Perceived Social Support, and Toronto Alexithymia Scale. Data were analyzed using SPSS version 24 and SmartPLS version 3. Partial least squares structural equation modeling was used to examine the hypothesized structural relationships, and Sobel tests were applied to assess the significance of indirect effects. Statistical significance was set at p&lt;0.05.</p> <p><strong>Findings:</strong> The structural model demonstrated acceptable fit (SRMR=0.060) and explained 52.5% of the variance in self-care. Type D personality negatively predicted perceived social support (β=-0.566, p&lt;0.001) and self-care (β=-0.188, p=0.004), while positively predicting alexithymia (β=0.281, p=0.005). Object relations positively predicted perceived social support (β=0.285, p=0.003) and self-care (β=0.246, p=0.003) and negatively predicted alexithymia (β=-0.500, p&lt;0.001). Perceived social support positively predicted self-care (β=0.257, p=0.001), whereas alexithymia negatively predicted self-care (β=-0.431, p&lt;0.001). The specific indirect effects through both mediators were significant for Type D personality and object relations, confirming partial parallel mediation through perceived social support and alexithymia.</p> <p><strong>Conclusion:</strong> Self-care among patients with coronary artery disease is jointly influenced by personality characteristics, interpersonal representations, emotional processing capacity, and perceived social resources.</p> <p><strong>هدف:</strong> پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل ساختاری خودمراقبتی در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر بر اساس روابط موضوعی و تیپ شخصیتی D، با نقش میانجی موازی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و ناگویی هیجانی انجام شد. <strong>روش‌شناسی: </strong>پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی بود. جامعه آماری شامل بیماران دارای تشخیص قطعی بیماری عروق کرونر مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۲۴۳ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی سیستماتیک انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه خودمراقبتی، پرسشنامه روابط موضوعی، مقیاس تیپ شخصیتی D، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS نسخه 24 و SmartPLS نسخه 3 و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی و آزمون سوبل برای بررسی اثرهای غیرمستقیم انجام شد. سطح معناداری 0.05 در نظر گرفته شد. <strong>یافته‌ها:</strong> مدل ساختاری از برازش مطلوبی برخوردار بود (SRMR=0.060) و 52.5 درصد از واریانس خودمراقبتی را تبیین کرد. تیپ شخصیتی D بر حمایت اجتماعی ادراک‌شده (β=-0.566، p&lt;0.001) و خودمراقبتی (β=-0.188، p=0.004) اثر منفی و بر ناگویی هیجانی اثر مثبت داشت (β=0.281، p=0.005). روابط موضوعی بر حمایت اجتماعی ادراک‌شده (β=0.285، p=0.003) و خودمراقبتی (β=0.246، p=0.003) اثر مثبت و بر ناگویی هیجانی اثر منفی داشت (β=-0.500، p&lt;0.001). حمایت اجتماعی ادراک‌شده خودمراقبتی را به‌طور مثبت (β=0.257، p=0.001) و ناگویی هیجانی آن را به‌طور منفی پیش‌بینی کرد (β=-0.431، p&lt;0.001). همچنین، اثرهای غیرمستقیم اختصاصی از طریق هر دو میانجی معنادار بود و حمایت اجتماعی ادراک‌شده و ناگویی هیجانی به‌صورت موازی و جزئی، رابطه تیپ شخصیتی D و روابط موضوعی با خودمراقبتی را میانجی‌گری کردند. <strong>نتیجه‌گیری:</strong> خودمراقبتی در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر تحت تأثیر هم‌زمان ویژگی‌های شخصیتی، بازنمایی‌های بین‌فردی، ظرفیت پردازش هیجان و منابع حمایت اجتماعی قرار دارد.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/940/715