انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 در دست انتشار 1406 04 01 The Effectiveness of Interpersonal Psychotherapy on Marital Relationship Quality and Life Satisfaction among Conflicted Couples بررسی اثربخشی درمان بین‌فردی بر کیفیت روابط زناشویی و رضایت از زندگی در زوجین متعارض 1 15 FA مهرداد صالحی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مشاوره خانواده، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. ژاله حسن پور کارشناسی ارشد، گروه روان شناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات تهران( اردبیل)، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران. صدیقه احمدی ورنکش کارشناسی ارشد ، گروه روانشناسی بالینی،واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی ، خمین، ایران. مهسا ورهرام کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی شخصیت، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ارسلان برکت دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی سلامت، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی ، تنکابن، ایران. Journal Article 1404/11/01 <p><strong>Objective:</strong> The present study aimed to investigate the effectiveness of interpersonal psychotherapy (IPT) on marital relationship quality and life satisfaction among conflicted couples attending counseling centers in Tehran.</p> <p><strong>Methodology: </strong>This study employed a quasi-experimental design with pretest, posttest, follow-up, and a control group. The statistical population consisted of conflicted couples who referred to counseling centers in Tehran during the second half of 2025. A total of 30 couples were selected through purposive sampling and randomly assigned to either the experimental group (15 couples) or the control group (15 couples). Data were collected using the Revised Dyadic Adjustment Scale and the Satisfaction with Life Scale (SWLS). The experimental group participated in eight 90-minute sessions of interpersonal psychotherapy, whereas the control group received no intervention. Data were analyzed using repeated-measures analysis of variance and multivariate analysis of variance.</p> <p><strong>Findings: </strong>Inferential analyses demonstrated significant effects of interpersonal psychotherapy on the study variables. Multivariate tests revealed significant differences between the experimental and control groups in life satisfaction (p &lt; .001). Furthermore, MANOVA results at posttest indicated significant improvements in marital relationship quality (F = 32.181, p &lt; .001, η² = .714) and life satisfaction (F = 71.184, p &lt; .001, η² = .632) among participants receiving IPT. The obtained effect sizes suggested that a substantial proportion of the observed variance was attributable to the intervention. Follow-up assessments further indicated that the positive effects were maintained over time.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>The findings suggest that interpersonal psychotherapy effectively enhances marital relationship quality and life satisfaction by improving communication patterns, clarifying role expectations, strengthening problem-solving skills, and fostering mutual understanding between partners. Therefore, IPT can be considered an effective, structured, and evidence-based intervention for reducing marital conflicts and promoting family well-being in counseling and family therapy settings.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان بین‌فردی بر کیفیت روابط زناشویی و رضایت از زندگی در زوجین متعارض مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران بود. <strong>روش‌شناسی: </strong>این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین متعارض مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ بود. از میان افراد واجد شرایط، ۳۰ زوج به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ زوج) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اصلاح‌شده سازگاری زناشویی و مقیاس رضایت از زندگی بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت درمان بین‌فردی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و تحلیل واریانس چندمتغیری مورد تحلیل قرار گرفتند. <strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج تحلیل‌های استنباطی نشان داد که اثر مداخله درمان بین‌فردی بر متغیرهای پژوهش معنادار است. آزمون‌های چندمتغیری تفاوت معناداری بین گروه‌های آزمایش و کنترل را در رضایت از زندگی نشان دادند (001/0&gt;P). همچنین نتایج تحلیل واریانس چندمتغیری در مرحله پس‌آزمون حاکی از تفاوت معنادار بین دو گروه در کیفیت روابط زناشویی (32/181=F، 001/0&gt;P، 714/0=η²) و رضایت از زندگی (71/184=F، 001/0&gt;P، 632/0=η²) بود. اندازه اثرهای به‌دست‌آمده نشان دادند که بخش قابل توجهی از تغییرات مشاهده‌شده ناشی از اجرای درمان بین‌فردی بوده است و این بهبودها در مرحله پیگیری نیز تداوم داشته‌اند. <strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>یافته‌های پژوهش نشان داد که درمان بین‌فردی با بهبود الگوهای ارتباطی، شفاف‌سازی انتظارات نقش‌ها، تقویت مهارت‌های حل مسئله و افزایش درک متقابل میان زوجین، موجب ارتقای کیفیت روابط زناشویی و افزایش رضایت از زندگی می‌شود. بنابراین، این رویکرد می‌تواند به عنوان یک مداخله مؤثر و ساختاریافته در مراکز مشاوره خانواده و زوج‌درمانی برای کاهش تعارضات زناشویی و تقویت سلامت روان خانواده مورد استفاده قرار گیرد.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/878/674