انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 در دست انتشار 1405 04 01 The Relationship between Distress Tolerance and Conflict Management with Public Speaking Anxiety in Students رابطه تحمل آشفتگی و مدیریت تعارض با اضطراب سخنرانی در دانشجویان 1 17 FA محمد صادقی کارشناسی ارشد، گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران جمال صادقی گروه روان شناسی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران Journal Article 1404/11/01 <p><strong>Objective:</strong> The present study was conducted to investigate the relationship between distress tolerance and conflict management with public speaking anxiety among students.</p> <p><strong>Methodology: </strong>This study employed a descriptive-correlational design. The statistical population consisted of all undergraduate students in humanities fields at Islamic Azad University, Babol Branch, during the 2020–2021 academic year, from whom 357 participants were selected through convenience sampling. Research instruments included the Personal Report of Public Speaking Anxiety by Cho, Smith, and Telch, the Distress Tolerance Scale by Simons and Gaher, and the Conflict Management Questionnaire by Gamar-Erikson et al. Data were analyzed using Pearson correlation coefficient and stepwise regression analysis. Prior to inferential analyses, the normality of data distribution was confirmed through skewness, kurtosis, and Kolmogorov–Smirnov tests.</p> <p><strong>Findings: </strong>The findings demonstrated a significant negative relationship between distress tolerance and public speaking anxiety, indicating that higher distress tolerance was associated with lower levels of public speaking anxiety. A significant negative relationship was also found between conflict management and public speaking anxiety. Correlation analyses revealed that distress tolerance correlated negatively with public speaking anxiety (r = -0.35), while conflict management also showed a negative correlation (r = -0.30). Stepwise regression results indicated that both distress tolerance and conflict management significantly predicted public speaking anxiety and explained a meaningful proportion of its variance. Furthermore, the Durbin–Watson statistic confirmed the independence of residuals and the adequacy of the regression model.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>The findings suggest that emotional and interpersonal characteristics play a significant role in students’ experiences of public speaking anxiety. Greater distress tolerance appears to reduce anxiety in public speaking situations, while effective conflict management may alleviate concerns related to social evaluation and interpersonal interactions. Therefore, implementing educational and counseling interventions focused on improving distress tolerance, emotional regulation, and conflict management skills may contribute to reducing public speaking anxiety and enhancing students’ academic and social functioning.</p> <p><strong>هدف:</strong> پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تحمل آشفتگی و مدیریت تعارض با اضطراب سخنرانی در دانشجویان انجام شد. <strong>روش‌شناسی: </strong>این پژوهش از نوع توصیفی ـ همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی رشته‌های علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ بود که از میان آنان ۳۵۷ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب سخنرانی چو، اسمیت و تلچ، پرسشنامه تحمل آشفتگی سیمونز و گاهر و پرسشنامه مدیریت تعارض گامر اریکسون و همکاران بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام‌به‌گام تحلیل شدند. همچنین پیش از اجرای آزمون‌های استنباطی، نرمال بودن داده‌ها از طریق شاخص‌های چولگی، کشیدگی و آزمون کولموگروف–اسمیرنوف بررسی و تأیید شد. <strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج نشان داد بین تحمل آشفتگی و اضطراب سخنرانی رابطه منفی و معناداری وجود دارد، به‌گونه‌ای که افزایش تحمل آشفتگی با کاهش اضطراب سخنرانی همراه بود. همچنین بین مدیریت تعارض و اضطراب سخنرانی نیز رابطه منفی و معناداری مشاهده شد. یافته‌های همبستگی نشان داد تحمل آشفتگی با اضطراب سخنرانی دارای ضریب همبستگی 35/0- و مدیریت تعارض دارای ضریب همبستگی 30/0- است. نتایج رگرسیون گام‌به‌گام نیز نشان داد که تحمل آشفتگی و مدیریت تعارض به‌طور معناداری قادر به پیش‌بینی اضطراب سخنرانی هستند و در مجموع سهم قابل توجهی در تبیین واریانس این متغیر دارند. همچنین مقدار دوربین–واتسون نشان‌دهنده استقلال خطاها و مناسب بودن مدل رگرسیون بود. <strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>بر اساس یافته‌های پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که عوامل هیجانی و بین‌فردی نقش مهمی در تجربه اضطراب سخنرانی دانشجویان ایفا می‌کنند. افزایش تحمل آشفتگی موجب کاهش اضطراب سخنرانی می‌شود و مدیریت صحیح تعارض نیز می‌تواند در کاهش نگرانی‌های ناشی از ارزیابی اجتماعی مؤثر باشد. بنابراین، طراحی مداخلات آموزشی و مشاوره‌ای با تأکید بر ارتقای تحمل آشفتگی، تنظیم هیجان و بهبود مهارت‌های مدیریت تعارض می‌تواند به کاهش اضطراب سخنرانی و ارتقای عملکرد تحصیلی و اجتماعی دانشجویان کمک کند.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/835/653