انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 در دست انتشار 2026 12 22 Comparison of the Effectiveness of Compassion-Focused Group Therapy and Group Logotherapy on Psychological Well-Being among Older Adults مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت با معنادرمانی گروهی بر بهزیستی روان‌شناختی سالمندان 1 16 FA مرتضی حق شناس گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. حسین مهدیان گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. سید حمید نبوی استادیار سالمندشناسی، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران. Journal Article <p><strong>Objective:</strong> The present study aimed to compare the effectiveness of compassion-focused group therapy and group logotherapy on the psychological well-being of men aged over 65 years attending daytime welfare centers in Bojnord.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>This study employed a quasi-experimental pretest–posttest design with a control group. The statistical population consisted of older adult men over 65 years old attending daytime centers affiliated with the Welfare Organization in Bojnord. A total of 45 participants were selected through convenience sampling and randomly assigned into three 15-member groups: compassion-focused group therapy, group logotherapy, and control group. Data were collected using Ryff’s Psychological Well-Being Scale. Compassion-focused therapy was implemented in eight 90-minute sessions based on Gilbert’s protocol, while group logotherapy was conducted in ten one-hour sessions following Frankl’s approach. Data were analyzed using analysis of variance, analysis of covariance, Shapiro–Wilk test, Levene’s test, and Bonferroni post hoc test in SPSS software.</p> <p><strong>Findings: </strong>The results of covariance analysis indicated a significant difference among the three groups regarding psychological well-being (F=4.923, P=0.012). Both therapeutic interventions significantly improved the psychological well-being of older adults compared with the control group. Bonferroni post hoc analysis demonstrated that the adjusted mean score of psychological well-being in the compassion-focused therapy group was significantly higher than that of the control group (P=0.012). Similarly, the logotherapy group showed a significant difference compared with the control group (P=0.032). However, no statistically significant difference was observed between the compassion-focused therapy and logotherapy groups (P=1.00). The effect size for compassion-focused therapy was 29%, while the effect size for logotherapy was 18.1%, indicating the substantial effectiveness of both interventions in enhancing psychological well-being among older adults.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>The findings demonstrated that both compassion-focused group therapy and group logotherapy are effective psychological interventions for improving psychological well-being among older adults. Although both approaches significantly enhanced well-being, compassion-focused therapy showed relatively greater effectiveness. Therefore, integrating these psychological interventions into elderly care and rehabilitation centers may contribute significantly to improving mental health, life satisfaction, and overall quality of life in older populations.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت و معنادرمانی گروهی بر بهزیستی روان‌شناختی سالمندان مرد بالای 65 سال تحت پوشش مراکز روزانه سازمان بهزیستی شهر بجنورد بود. <strong>روش‌شناسی: </strong>این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل سالمندان مرد بالای 65 سال مراکز روزانه تحت پوشش سازمان بهزیستی شهر بجنورد بود که از میان آنان 45 نفر به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 15 نفره شامل گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت، معنادرمانی گروهی و گروه کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه بهزیستی روان‌شناختی ریف بود. گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای بر اساس پروتکل گیلبرت اجرا شد و معنادرمانی گروهی نیز در 10 جلسه یک‌ساعته مبتنی بر رویکرد فرانکل انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل واریانس، تحلیل کوواریانس، آزمون شاپیرو–ویلک، آزمون لوین و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. <strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین سه گروه از نظر بهزیستی روان‌شناختی تفاوت معناداری وجود دارد (0.012=P و 4.923=F). هر دو مداخله درمانی نسبت به گروه کنترل موجب افزایش معنادار بهزیستی روان‌شناختی سالمندان شدند. نتایج آزمون بونفرونی نشان داد میانگین تعدیل‌شده بهزیستی روان‌شناختی در گروه درمان مبتنی بر شفقت به‌طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (0.012=P) و معنادرمانی گروهی  نیز نسبت به گروه کنترل تفاوت معنادار داشت (0.032=P). با این حال، تفاوت میان دو گروه درمانی مبتنی بر شفقت و معنادرمانی از نظر آماری معنادار نبود (1.00=P). همچنین اندازه اثر گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت برابر با 29 درصد و معنادرمانی گروهی برابر با 18.1 درصد گزارش شد که نشان‌دهنده اثربخشی مطلوب هر دو مداخله بر ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان است. <strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>یافته‌های پژوهش نشان داد هر دو رویکرد درمانی مبتنی بر شفقت و معنادرمانی گروهی می‌توانند به‌عنوان مداخلات مؤثر در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان مورد استفاده قرار گیرند. هرچند هر دو درمان اثربخشی معناداری داشتند، گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت از نظر میزان تأثیرگذاری عملکرد مطلوب‌تری نشان داد.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/787/607