انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 در دست انتشار 1405 04 01 Comparison of the Effectiveness of a Neuropsychology-Based Therapeutic Package and Acceptance and Commitment Therapy on Pain Catastrophizing, Distress Tolerance, and Emotional Ambivalence in Patients with Multiple Sclerosis مقایسه اثربخشی بسته درمانی مبتنی بر رویکرد عصب‌روان‌شناختی و درمان پذیرش و تعهد بر فاجعه‌سازی درد، تحمل پریشانی و دوسوگرایی در ابراز هیجان در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس FA مریم شایگان نیک دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی سلامت، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. حسن رضایی جمالویی گروه روانشناسی سلامت، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. حمیدرضا نیکیار گروه پزشکی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. احمد سبحانی گروه پزشکی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. Journal Article 1404/05/05 <p><strong>Objective:</strong> The objective of this study was to compare the effectiveness of a neuropsychology-based therapeutic protocol and Acceptance and Commitment Therapy on pain catastrophizing, distress tolerance, and emotional ambivalence in individuals with multiple sclerosis.</p> <p><strong>Methodology: </strong>A quasi-experimental design with a pre-test, post-test, and two-month follow-up and a control group was implemented. Fifty-one patients with multiple sclerosis were selected through convenience sampling and randomly assigned to three groups: neuropsychology-based intervention, ACT, and control. Standardized questionnaires assessing pain catastrophizing, distress tolerance, and emotional ambivalence were administered. Data were analyzed using mixed ANOVA with repeated measures and Bonferroni post-hoc tests.</p> <p><strong>Findings: </strong>Significant effects of time, group, and time×group interaction were found for all three variables. For pain catastrophizing, time (F=142.31, p&lt;0.001, η²=0.711), interaction (F=5.87, p=0.019), and group (F=6.12, p=0.017) were significant. Distress tolerance also showed significant effects for time (F=120.45, p&lt;0.001, η²=0.675), interaction (F=6.87, p=0.002), and group (F=8.79, p=0.004). For emotional ambivalence, time (F=95.42, p&lt;0.001), interaction (F=8.16, p=0.001), and group (F=7.58, p=0.008) were significant. Post-hoc analyses indicated that the neuropsychology-based group showed greater improvement across all variables compared to the ACT and control groups.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>Both interventions were effective in improving psychological outcomes among patients with multiple sclerosis; however, the neuropsychology-based therapeutic package demonstrated stronger and more sustained effects, indicating its potential as a comprehensive and multidimensional treatment approach.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی بسته درمانی مبتنی بر رویکرد عصب‌روان‌شناختی و درمان پذیرش و تعهد بر فاجعه‌سازی درد، تحمل پریشانی و دوسوگرایی هیجانی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بود. <strong>روش‌شناسی: </strong>این مطالعه به‌صورت شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری دوماهه انجام شد. پنجاه‌ویک بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس به‌صورت در دسترس انتخاب و سپس به‌طور تصادفی در سه گروه آزمایش اول (بسته عصب‌روان‌شناختی)، آزمایش دوم (درمان پذیرش و تعهد) و گروه کنترل جای‌دهی شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فاجعه‌سازی درد، تحمل پریشانی و دوسوگرایی در ابراز هیجان بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط با اندازه‌گیری مکرر و آزمون‌های تعقیبی اجرا شد. <strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج نشان داد اثر زمان، گروه و تعامل زمان×گروه برای هر سه متغیر معنادار است. برای فاجعه‌سازی درد، عامل زمان (F=142.31, p&lt;0.001, η²=0.711)، تعامل (F=5.87, p=0.019) و اثر بین‌گروهی (F=6.12, p=0.017) معنادار بود. برای تحمل پریشانی نیز عامل زمان (F=120.45, p&lt;0.001, η²=0.675)، تعامل (F=6.87, p=0.002) و اثر گروه (F=8.79, p=0.004) معنادار گزارش شد. در متغیر دوسوگرایی هیجانی، عامل زمان (F=95.42, p&lt;0.001)، تعامل (F=8.16, p=0.001) و اثر بین‌گروهی (F=7.58, p=0.008) معنادار بود. مقایسه‌های تعقیبی نشان داد گروه عصب‌روان‌شناختی نسبت به ACT و کنترل بهبود بیشتری در همه متغیرها داشته است. <strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>هر دو مداخله در بهبود پیامدهای روان‌شناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس مؤثر بودند، اما بسته درمانی مبتنی بر رویکرد عصب‌روان‌شناختی اثر قوی‌تر و پایاتری نسبت به درمان پذیرش و تعهد نشان داد و می‌تواند به‌عنوان یک مداخله چندبعدی کارآمد در این بیماران توصیه شود.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/665/527