انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 4 2026 02 11 Presenting a Structural Model of Nomophobia Based on Loneliness Mediated by Psychological Distress among Students ارائه الگوی مدل ساختاری بی‌موبایل‌هراسی بر اساس احساس تنهایی با میانجی‌گری پریشانی روان‌شناختی در دانشجویان 1 18 10.61838/kman.pdmd.624 FA معین غنی‌زاده خواجه پاشا گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران محمدرضا بلیاد گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران محسن منصوبی‌فر گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران معصومه ژیان باقری گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران جاوید پیمانی گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران Journal Article 1404/03/10 <p><strong>Objective:</strong> This study aimed to explain a structural model of nomophobia based on loneliness mediated by psychological distress among university students.</p> <p><strong>Methodology:</strong> The research was descriptive-correlational using a structural equation modeling (SEM) approach. The statistical population included all students of the Faculty of Islamic Education, Department of Psychology and Counseling, Islamic Azad University, Karaj Branch, during the second semester of the 2024–2025 academic year. Based on Klein’s theoretical framework, 250 students were selected through convenience sampling. Data were collected using Yildirim and Correa’s (2015) Nomophobia Questionnaire, Russell’s (1996) Loneliness Scale, and Kessler et al.’s (2002) Psychological Distress Scale. Data were analyzed using SPSS 22 and AMOS 23. Model fit was assessed using indices such as χ²/df, GFI, AGFI, CFI, NFI, and RMSEA.</p> <p><strong>Findings: </strong>Results indicated that loneliness had a significant positive effect on psychological distress (β = 0.59, p ≤ 0.001) and that psychological distress significantly predicted nomophobia (β = 0.65, p ≤ 0.001). Loneliness also directly predicted nomophobia (β = 0.47, p ≤ 0.001). Bootstrap analysis confirmed a significant indirect effect of loneliness on nomophobia via psychological distress (β = 0.38, p ≤ 0.001). Model fit indices (χ²/df = 2.258, GFI = 0.99, CFI = 0.97, RMSEA = 0.071) indicated good model adequacy.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>Loneliness directly and indirectly through psychological distress contributes to higher levels of nomophobia among students. These findings highlight the importance of preventive and therapeutic interventions focused on reducing loneliness and psychological distress to mitigate nomophobia and promote mental well-being in academic environments.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف پژوهش حاضر تبیین مدل ساختاری بی‌موبایل‌هراسی بر اساس احساس تنهایی با نقش میانجی پریشانی روان‌شناختی در بین دانشجویان بود. <strong>روش‌شناسی: </strong>این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشکده تعلیم و تربیت اسلامی، گروه روان‌شناسی و مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج در نیمسال دوم سال تحصیلی 1403–1404 بود. بر اساس مبانی نظری کلاین، حجم نمونه 250 نفر تعیین شد و با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه بی‌موبایل‌هراسی یلدریام و کوریا (2015)، پرسشنامه احساس تنهایی راسل (1996) و پرسشنامه پریشانی روان‌شناختی کسلر و همکاران (2002) بودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و AMOS نسخه 23 تحلیل شدند و برازش مدل با شاخص‌هایی نظیر χ²/df، GFI، AGFI، CFI، NFI و RMSEA ارزیابی گردید. <strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج نشان داد که احساس تنهایی تأثیر مثبت و معناداری بر پریشانی روان‌شناختی دارد (β = 0.59, p ≤ 0.001) و پریشانی روان‌شناختی نیز به طور معنادار بی‌موبایل‌هراسی را پیش‌بینی می‌کند (β = 0.65, p ≤ 0.001). همچنین، احساس تنهایی تأثیر مستقیم و مثبت بر بی‌موبایل‌هراسی داشت (β = 0.47, p ≤ 0.001). تحلیل بوت‌استراپ نشان داد اثر غیرمستقیم احساس تنهایی بر بی‌موبایل‌هراسی از طریق پریشانی روان‌شناختی معنادار است (β = 0.38, p ≤ 0.001). شاخص‌های برازش مدل (χ²/df = 2.258، GFI = 0.99، CFI = 0.97، RMSEA = 0.071) نشان‌دهنده برازش مطلوب مدل بودند. <strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>احساس تنهایی به‌صورت مستقیم و از طریق میانجی‌گری پریشانی روان‌شناختی در افزایش بی‌موبایل‌هراسی در میان دانشجویان نقش دارد. نتایج نشان می‌دهد که مداخلات آموزشی و روان‌شناختی که بر کاهش احساس تنهایی و پریشانی روانی متمرکز هستند، می‌توانند راهبردی مؤثر برای کاهش بی‌موبایل‌هراسی و ارتقای سلامت روان در محیط‌های دانشگاهی باشند.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/624/542