انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 4 2025 06 29 Investigating the Relationship Between Virtual Space Addiction and Academic Decline with the Mediating Role of Emotional Self-Regulation in Students بررسی رابطه وابستگی به فضای مجازی و افت تحصیلی با نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در دانش‌آموزان 231 243 10.61838/kman.pdmd.4.2.17 FA مژگان بشکوفه گروه تکنولوژی آموزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. معظم رحیمی اسکی گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. مجتبی رضایی راد گروه تکنولوژی آموزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. Journal Article 2025 03 05 <p><strong>Purpose</strong>: The purpose of this study was to investigate the relationship between virtual space addiction and academic decline with the mediating role of emotional self-regulation in students.</p> <p><strong>Methodology: </strong>This descriptive-correlational study involved all third-grade female high school students in District 2 of Sari. According to inquiries made to the Educational Deputy of the Sari District 2 Education Department, the total number of students was 950 during the 2024–2025 academic year. Based on Krejcie and Morgan’s sampling table, a statistical sample size of 265 students was determined. Data were collected using the Virtual Space Addiction Questionnaire by Sadeghzadeh et al. (2018), the Academic Decline Questionnaire by Mosavipana et al. (2015), and the Emotional Self-Regulation Questionnaire by Hofmann and Kashdan (2010). Data analysis was conducted using the Kolmogorov–Smirnov test, Pearson correlation test, and structural equation modeling via SPSS and Smart PLS software.</p> <p><strong>Findings:</strong> The results indicated that the direct effect of virtual space addiction on emotional self-regulation was significant and positive, with a path coefficient of 0.518 and a t-value of 3.925. The direct effect of emotional self-regulation on academic decline was also significant and positive, with a path coefficient of 0.540 and a t-value of 2.069. Furthermore, the direct effect of virtual space addiction on academic decline was significant and positive, with a path coefficient of 0.601 and a t-value of 5.665. These results confirm the relationships between the study variables. The indirect effect coefficient of virtual space addiction on academic decline through emotional self-regulation was 0.880, indicating that emotional self-regulation significantly mediates the relationship between virtual space addiction and academic decline.</p> <p><strong>Conclusion:</strong> Overall, it can be concluded that educational and psychological interventions aimed at enhancing emotional self-regulation skills can play a vital role in reducing virtual space addiction and improving students’ academic performance. Teaching emotion regulation skills within school curricula and counseling programs may serve as an effective strategy in this regard. Additionally, raising awareness among parents and teachers about this connection may help them provide more effective support for students.</p> <p><strong>هدف: </strong>هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطه وابستگی به فضای مجازی و افت تحصیلی با نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در دانش آموزان بود.</p> <p><strong>روش‌شناسی: </strong>در این مطالعه توصیفی- همبستگی، کلیه دانش اموزان دختر پایه سوم متوسطه دوم ناحیه 2 ساری بود که بنا بر استعلام از معاونت آموزشی اداره آموزش و پرورش ناحیه 2 ساری، برابر با 950 نفر بود که در سال تحصیلی 1404-1403 مشغول به تحصیل بودند. برای تعیین حجم نمونه آماری با استفاده از جدول کرجسی و مورگان برابر با 265 نفر به دست آمد. از پرسشنامه وابستگی به فضای مجازی صادق‌زاده و همکاران (1397)، افت تحصیلی موسوی پناه و همکاران (1394)، خودتنظیمی هیجانی هافمن و کاشدان (2010)  برای گردآوری داده‌ها استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون کلموگروف- اسمیرنف، آزمون همبستگی پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار SPSS و Smart PLS استفاده گردید.</p> <p><strong>یافته‌ها: </strong>نتایج نشان داد<strong> </strong>اثر مستقیم وابستگی به فضای مجازی بر خودتنظیمی هیجانی با ضریب مسیر (518/0) و (925/3= t)، اثر مستقیم خودتنظیمی هیجانی بر افت تحصیلی با ضریب مسیر (540/0) و (069/2= t) و اثر مستقیم وابستگی به فضای مجازی بر افت تحصیلی با ضریب مسیر (601/0) و (665/5 = t) معنادار و مثبت است و با توجه به این نتایج رابطه بین متغیرهای پژوهش تأیید می­شود. مقدار ضریب اثر غیرمستقیم وابستگی به فضای مجازی بر افت تحصیلی برابر 880/0 است که نشان می­دهد نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در رابطۀ بین وابستگی به فضای مجازی بر افت تحصیلی معنی­دار است.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری</strong>: به طور کلی می‌توان نتیجه گرفت که مداخلات آموزشی و روان‌شناختی با هدف تقویت مهارت‌های خودتنظیمی هیجانی می‌توانند نقش مهمی در کاهش وابستگی به فضای مجازی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ایفا کنند. آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان در برنامه‌های درسی و مشاوره‌ای مدارس می‌تواند یکی از راهبردهای مؤثر در این زمینه باشد. همچنین آگاه‌سازی والدین و معلمان نسبت به این پیوند می‌تواند آنان را در حمایت مؤثرتر از دانش‌آموزان یاری رساند.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/507/375