انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 4 2025 05 28 Predicting Interpersonal Reactivity Based on Social Anxiety Symptoms and Emotional Distress پیش‌بینی واکنش‌پذیری بین فردی بر اساس نشانه‌های اضطراب اجتماعی و پریشانی هیجانی 69 80 10.61838/kman.pdmd.4.2.6 FA محمدحسین سلطانی کارشناسی ارشد، گروه روان شناسی بالینی، دانشکده پردیس، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. گیتی شمس کیلانی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، واحد گرمسار، دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. مجتبی سلیمانی کلکانی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، مرکز آبدانان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. Journal Article 2025 03 09 <p><strong>Objective</strong>: The aim of the present study was to examine the role of social anxiety symptoms and emotional distress in predicting interpersonal reactivity.</p> <p><strong>Methods and Materials</strong>: This descriptive-correlational study involved a sample of 380 adults from Tehran, selected based on the Morgan and Krejcie table. Data were collected using the Interpersonal Reactivity Index (IRI), Liebowitz Social Anxiety Scale (LSAS), and Kessler Psychological Distress Scale (K10). Data analysis was conducted using Pearson correlation and multiple linear regression with SPSS-27 software.</p> <p><strong>Findings</strong>: Results indicated significant negative correlations between social anxiety symptoms and interpersonal reactivity (r=-0.46, p&lt;0.01) and between emotional distress and interpersonal reactivity (r=-0.41, p&lt;0.01). The multiple regression model was significant (F=66.21, p&lt;0.01), with social anxiety symptoms (β=-0.37, p&lt;0.01) and emotional distress (β=-0.29, p&lt;0.01) significantly predicting interpersonal reactivity.</p> <p><strong>Conclusion</strong>: The findings suggest that higher levels of social anxiety symptoms and emotional distress are associated with lower interpersonal reactivity, highlighting the importance of addressing these variables in psychological interventions aimed at improving interpersonal relationships.</p> <p><strong>هدف</strong>: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش نشانه‌های اضطراب اجتماعی و پریشانی هیجانی در پیش‌بینی واکنش‌پذیری بین فردی بود.</p> <p><strong>روش‌ها و مواد</strong>: مطالعه حاضر به شیوه توصیفی-همبستگی انجام شد. نمونه‌ای شامل 380 نفر از بزرگسالان ساکن تهران بر اساس جدول مورگان و کرجسی انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل مقیاس واکنش‌پذیری بین فردی (IRI)، مقیاس اضطراب اجتماعی لیبوویتز (LSAS) و مقیاس پریشانی هیجانی کسلر (K10) بودند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه با نرم‌افزار SPSS-27 صورت گرفت.</p> <p><strong>یافته‌ها</strong>: نتایج نشان داد که بین نشانه‌های اضطراب اجتماعی و واکنش‌پذیری بین فردی (r=-0.46، p&lt;0.01) و بین پریشانی هیجانی و واکنش‌پذیری بین فردی (r=-0.41، p&lt;0.01) رابطه منفی معناداری وجود داشت. مدل رگرسیون چندگانه معنادار بود (F=66.21، p&lt;0.01) و نشانه‌های اضطراب اجتماعی (β=-0.37، p&lt;0.01) و پریشانی هیجانی (β=-0.29، p&lt;0.01) به طور معناداری واکنش‌پذیری بین فردی را پیش‌بینی کردند.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری</strong>: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که سطوح بالاتر اضطراب اجتماعی و پریشانی هیجانی با واکنش‌پذیری بین فردی پایین‌تر همراه است، بنابراین در مداخلات روانشناختی برای بهبود روابط بین فردی توجه به این متغیرها ضروری است.</p> https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/455/338