انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 4 2025 05 27 The Effectiveness of Emotional Processing Intervention on Cognitive Function and Psychological Distress اثربخشی مداخله پردازش هیجانی بر کارکرد شناختی و پریشانی روانشناختی 29 42 10.61838/kman.pdmd.4.2.3 FA ندا سالاری درودی کارشناسی ارشد، گروه روان شناسی، واحد علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران واحده یوسف پور کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ایمان شاهرخ افشاری کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روان شناسی، واحد ارومیه ، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران. Journal Article 2025 03 15 Objective: The aim of the present study was to investigate the effectiveness of an emotional processing intervention to improve cognitive function and reduce psychological distress in adults. Methodology: The present study was an experimental study with a pre-test-post-test design with a control group and a five-month follow-up. Participants included 30 adults living in Tehran who were voluntarily selected and randomly assigned to two experimental and control groups (15 people each). The experimental group participated in ten 90-minute sessions of emotional processing intervention, while the control group did not receive any intervention. Data were collected using the Cognitive Dysfunction Questionnaire (CFQ) and the Stress, Stress, and Anxiety Scale (DASS-21) at pre-test, post-test, and follow-up. Statistical analysis was performed using analysis of variance with one-way analysis and Bonferroni post hoc test in SPSS-27 software. Results: The findings showed that the main effect of group on cognitive function was significant (F(1,28)=15.46, p=.001, η²=.35) and the experimental group showed a significant improvement in cognitive function compared to the control group. The group effect on psychological distress was also reported to be significant (F(1,28)=18.97, p<.001, η²=.40) and the experimental group experienced a significant decrease in distress level. Bonferroni test showed that the changes in the post-test and follow-up stages compared to the pre-test were significant in both variables, but no significant difference was observed between the post-test and follow-up. Conclusion: The results indicate that emotional processing intervention can be carried out in a way to improve psychological cognition and reduce distress. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله پردازش هیجانی بر بهبود کارکرد شناختی و کاهش پریشانی روان‌شناختی در بزرگسالان بود. روش‌شناسی: پژوهش حاضر از نوع آزمایشی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری پنج‌ماهه بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۰ فرد بزرگسال ساکن تهران بودند که به‌صورت داوطلبانه انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در ده جلسه ۹۰ دقیقه‌ای مداخله پردازش هیجانی شرکت کرد، در حالی‌که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه نارسایی‌های شناختی (CFQ) و مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS-21) در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری جمع‌آوری شدند. تحلیل آماری با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-27 انجام شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که اثر اصلی گروه بر کارکرد شناختی معنادار بود (F(1,28)=15.46, p=.001, η²=.35) و گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل بهبود قابل توجهی در عملکرد شناختی نشان داد. همچنین اثر گروه بر پریشانی روان‌شناختی نیز معنادار گزارش شد (F(1,28)=18.97, p<.001, η²=.40) و گروه آزمایش کاهش معناداری در سطح پریشانی تجربه کرد. آزمون بونفرونی نشان داد که تغییرات در مراحل پس‌آزمون و پیگیری نسبت به پیش‌آزمون در هر دو متغیر معنادار بود، ولی بین پس‌آزمون و پیگیری تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که مداخله پردازش هیجانی می‌تواند به‌عنوان روشی مؤثر در بهبود عملکرد شناختی و کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد استفاده قرار گیرد و این اثرات تا پنج ماه پس از درمان نیز پایدار باقی می‌ماند.

https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/451/347