انجمن مطالعات هوش و استعداد پویایی روانشناختی در اختلال های خلقی 2981-1759 4 2025 05 15 Psychometric Properties of the Breakup Distress Scale in Students ویژگی‌های روانسنجی مقیاس پریشانی شکست عاطفی در دانشجویان 1 14 10.61838/kman.pdmd.4.2.1 FA محمد راسخی دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران. محسن کچویی استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران. الهام زمان شعار دکتری تخصصی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران. Journal Article 2025 03 02 Objective: The present study aims to determine the psychometric properties of the Breakup Distress Scale (BDS). Methodology: This study is a cross-sectional descriptive correlational research. The statistical population included all students with breakup experiences in the city of Sari, from which 406 students were selected as the sample through convenience sampling. The tools used in this study were the Breakup Distress Scale (BDS), the Love Trauma Inventory (LTI), the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire 18-item version (CERQ-18), the Acceptance and Action Questionnaire 10-item version (AAQ-II), and the 10-item Repetitive Thoughts Questionnaire (RTQ-10). Data were analyzed using SPSS software version 24, employing statistical methods including Cronbach's alpha, exploratory factor analysis, and Pearson correlation coefficient. Findings: The results showed that the Breakup Distress Scale had a unidimensional structure and a high internal consistency coefficient of 0.94. Additionally, the test-retest reliability coefficient was found to be 0.81. Furthermore, this tool showed significant positive correlations with the Love Trauma Inventory, the Repetitive Thoughts Questionnaire, the maladaptive subscale of the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and the emotional experience avoidance subscale of the Acceptance and Action Questionnaire. It also showed a significant negative correlation with the adaptive subscale of the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire and the life control subscale of the Acceptance and Action Questionnaire, confirming its convergent and discriminant validity. Conclusion: Based on the obtained results, it can be concluded that the Breakup Distress Scale appears to have good reliability and validity in the Iranian population and can serve as a useful tool for measuring the intensity of emotional distress caused by breakup. هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین ویژگی‌های روانسنجی مقیاس پریشانی شکست عاطفی می‌باشد. روش‌شناسی: پژوهش حاضر یک پژوهش مقطعی-توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان دارای تجربه شکست عاطفی شهرستان ساری بودند، که از بین آن‌ها 406 دانشجو به‌عنوان نمونه با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در این مطالعه مقیاس پریشانی شکست عاطفی (BDS)، پرسشنامه ضربه عشق (LTI)، پرسشنامه تنظیم هیجان شناختی نسخه 18 سوالی (CERQ-18)، پرسشنامه پذیرش و عمل نسخه 10 سوالی (AAQ-II) و نسخه 10 سوالی پرسشنامه افکار تکرارشونده (RTQ-10) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از نسخه 24 نرم‌افزار SPSS، و روش‌های آماری آلفایکرونباخ، تحلیل عاملی اکتشافی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، مقیاس پریشانی شکست عاطفی از ساختار تک عاملی و ضریب همسانی درونی 94/0 برخوردار بود؛ به علاوه ضریب پایایی حاصل از روش بازآزمایی 81/0 به دست آمد. همچنین، این ابزار با پرسشنامه ضربه عشق، پرسشنامه افکار تکرارشونده، با خرده مقیاس راهبردهای ناسازگارانه پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و با خرده مقیاس اجتناب از تجارب هیجانی پرسشنامه پذیرش و عمل همبستگی مثبت معنادار و با خرده مقیاس راهبردهای سازگارانه پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و با خرده مقیاس کنترل زندگی پرسشنامه پذیرش و عمل همبستگی منفی معنادار نشان داد، که این نتایج روایی همگرا و واگرای آنرا تایید نمود. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به‌دست آمده، می‌توان نتیجه گرفت که به نظر می‌رسد مقیاس پریشانی شکست عاطفی در جمعیت ایرانی دارای اعتبار و روایی مطلوب بوده، و می‌تواند به عنوان ابزاری مفید جهت سنجش شدت پریشانی ناشی از شکست عاطفی مورد استفاده قرار گیرد.

https://maherpub.com/index.php/pdmd/article/download/422/319